Pizza warzywna na gryczano-pszennym cieście

Czy pizza musi być synonimem niezdrowego jedzenia? Obejrzałam ostatnio bardzo ciekawy film dokumentalny na kanale BBC "Fast Food Baby" o dzieciach "uzależnionych" od śmieciowego jedzenia. Uzależnionych w cudzysłowie, gdyż to przecież zawsze wina rodziców, którzy te dzieci do takiego jedzenia przyzwyczaili. Jednym z wątków jest historia młodej matki, która swego kilkuletniego syna karmi wyłącznie fast-foodami, bo nie potrafi gotować, w ogóle nie gotuje w domu. Dziewczyna ta uczęszcza na spotkania, na których uczy się gotować i pierwszym posiłkiem, który przygotowuje w domu dla swojego syna jest... pizza! Domowa, z warzywami, lepsza niż kupiona.

Co zrobić by pizza była zdrowsza? Robiąc w domu mamy wpływ na to, co w i na naszej pizzy się znajdzie. Możemy zdecydować, by nie była za tłusta (to dla mnie największy problem pizzy w lokalach). No i by nie była wyłącznie na mące pszennej. Przeczytajcie o moim pomyśle na pizzę.

Ciasto:

1 szklanka mąki gryczanej

3/4 mąki pszennej

2 łyżki oliwy

1/3 szklanki ciepłej wody

1/2 kostki drożdży

szczypta ziół prowansalskich

szczypta cukru

szczypta soli

Na wierzch:

2 łyżeczki przecieru pomidorowego

1 łyżka oliwy

1 ząbek czosnku

1/2 cukinii

1/2 papryki czerwonej

1 cebula

4 pieczarki

zioła prowansalskie

oregano

2 garście tartej mozzarelli (opcjonalnie)

Rozcieram drożdże z cukrem, gdy się rozpuszczą dodaje 2 łyżeczki mąki pszennej, rozcieram by nie było grudek i zostawiam do wyrośnięcia. Gdy podrośnie dodaję stopniowo pozostałe składniki i zagniatam ciasto. Odstawiam do wyrośnięcia.

Gdy podrośnie wykładam na blachę. Na to nakładam sos pomidorowy (przecier wymieszany z rozgniecionym ząbkiem czosnku, łyżką oliwy, pieprzem i szczyptą ziół prowansalskich) i pokrojone w plasterki lub paski warzywa. Na to pieprz, oregano i opcjonalnie mozzarella.

Piekę kwadrans w 180 stopniach.

Pycha! Grunt to nie zjeść całej samemu od razu!

Film o którym pisałam możecie obejrzeć w całości na kanale YouTube, polecam:

Żółta pasta z czerwonej soczewicy

Wegańskie pasty, choć ta dzisiejsza to stary wynalazek. Jedna z pierwszych, jeszcze z czasów gdy byłam początkująca wegetarianką.

 

Soczewica już tak ma, że jak jest czerwona to podczas gotowania zmienia kolor. A jak się jeszcze doda kolorowych przypraw to można uzyskać bardziej apetyczny odcień.

żółta pasta z czerwonej soczewicy

1 szklanka soczewicy

2 ziarna ziela angielskiego

1 liśc laurowy

2 cebule

1 ząbek czosnku

3 łyżki oliwy

przyprawy: pieprz, kminek mielony, kmin rzymski, kurkuma

obowiązkowa czarnuszka do posypania ;-)

Soczewicę płuczę i moczę (to nie jest konieczne, ale miałam czas). Potem gotuję z liściem i zielem. Jak już będzie miękka (tu trzeba uważać, bo się lubi przypalać) odcedzam i zostawiam do odcieknięcia.

Na oliwie smażę cebulkę, gdy się zeszkli dodaje posiekany czosnek. To jeszcze chwilę smażę. Dodaję do soczewicy, potem przyprawy, blenderuję, pakuję do dużego słoika i jem przez 3 kolejne dni :-)

Leczo wegetariańskie podstawowe

W moim domu leczo pojawiło się bardzo dawno. Było to w czasach gdy moja mam wyhodowała pierwsze kabaczki. Zastanawiałyśmy się co można z nich zrobić (pamiętam, że było ich bardzo dużo) i w jakiejś starej książce znalazłyśmy przepis na leczo. Zrobiłyśmy, zasmakowało i na stałe zagościło na naszym stole. Obowiązkowo z ryżem.

Jest pyszne i jego zrobienie zajmuje pół godziny - tyle ile ugotowanie ryżu naturalnego (w woreczku), bo zwykle zagotowuje najpierw wrzątek,  którym zalewam pomidory, by obrać je ze skórki, a reszta zalewam ryż i gotuję. A  w międzyczasie robię leczo.

leczo wegetariańskie

2 cebule

1 duża papryka

1 kabaczek

4 pomidory

3 łyżki oliwy

1 ząbek czosnku

sól, pieprz, jalapeno, cząber (lub inne zioła)

Na rozgrzaną oliwę wrzucam  posiekaną cebulę, smażę na złoty kolor. Dodaję paprykę oraz czosnek i smażę trochę razem, potem dolewam wody i dusze jeszcze. Dodaję kabaczek i dusze dalej aż kabaczek będzie prawię miękki. Na końcu dodaję posiekane, obrane ze skórki pomidory i jeszcze duże. Potem przyprawy i już. Akurat ugotował się ryż i można zjeść póki ciepłe :-)

Przepis nazwałam "podstawowy", bo to propozycja dla dalszych, smakowitych modyfikacji - do czego gorąco zachęcam! 
A kabaczki oczywiście z ogródka mojej mamy.

Obiad na wywołanie wiosny

Jest śnieg. Wiem, że dla wszystkich wokoło to jest oczywiste, ale zapisuję ten absurd, by gdy za rok tu zajrzę uwierzyć, że to prawda. I jeszcze jakaś choroba mi się przyplątała, musiała, bo wszyscy wokół chorzy. Po wydaniu w aptece góry pieniędzy na lekarstwa na obiad danie tanie, proste, wzmacniające organizm ale też zdrowe i pyszne.

pieczone ziemniaczki z twarożkiem i sałatą

0,8 kg młodych ziemniaczków
3 łyżki oliwy

100 g białego sera chudego
3 łyżki jogurtu greckiego
duży pęczek szczypiorku "z parapetu"
1 średnia cebula
sól i pieprz

sałata lodowa
1 łyżeczka miodu
1 łyżeczka musztardy (użyłam sarepskiej)
3 łyżeczki oliwy z oliwek

Banalna sprawa. Ziemniaki myjemy, suszymy, kroimy w ćwiartki. Obtaczamy w oliwie i ziołach (ja robię to bezpośrednio w naczyniu do zapiekania) i pieczemy w 200 stopniach do miękkości. Ziemniaki solę dopiero na talerzu.

Ser, jogurt, posiekaną drobno cebulę i szczypiorek wraz z solą i pieprzem mieszamy, jeśli jest za gęste dodajemy więcej jogurtu.

Listki sałaty rozrywamy na mniejsze części, skrapiamy sosem musztardowo-miodowym. Do sosu nie dodaję już żadnych przypraw.

Układamy wszystko na talerzu i zjadamy ze smakiem.

Z podanych proporcji wychodzi posiłek dla dwóch bardzo głodnych osób.

Fasolka po wegetariańsku-bretońsku

Fasolka po tzw. bretońsku to dla mnie jeden ze smaków dzieciństwa. Piszę "tzw", bo wiem, że z Bretanią ma tyle samo wspólnego co ryba po grecku z Grecją ;-) No ale smak pozostał, a w międzyczasie z mojej kuchni zniknęło mięso.

Z tym, że z fasolką jest o tyle łatwiej, że u mnie w domu była zwykle przygotowywana z parówkami. Wiem, dla niektórych może to okropne, ale pamiętam próby mojej zrozpaczonej mamy, gdy próbowała dodać jakiejś inne wędliny i zawsze kończyło się na podsumowaniu, że jednak najlepsza jest z parówkami.  W zasadzie jest to jedyna potrawa do której używam parówek sojowych.

No i teraz, dzięki istnieniu takiej ciekawostki jak parówki sojowe - mogę sobie od czasu do czasu taką fasolkę ugotować, prawie taka jak u mamy. Bo różni się jeszcze tym, że jest bardziej pomidorowa.

fasolka po bretońsku - wegetariańska

20 dkg fasoli białej (najlepszy oczywiście gruby Jaś, ale nie miałam i dałam drobniejszą)

1 cebula

2 łyżki oliwy

100 gram przecieru pomidorowego

4 parówki sojowe
sól, pieprz

liść laurowy, ziele angielskie
2 łyżeczki majeranku

Fasolę moczę na noc. Potem wylewam wodę i zalewam wrzątkiem, dodaje liść laurowy i kilka ziaren ziela angielskiego i gotuję. Cebulę pokrojona w kostkę podsmażam na oliwie, gdy się już ładnie zezłoci dodaję wymieszany pół-na-pół z wodą przecież pomidorowy. Chwilę przesmażam i dodaję do fasoli, gdy już jest miękka. Na koniec dorzucam pokrojone w plasterki parówki sojowe i przyprawy.

Z po danych proporcji wychodzi danie dla 4 osób. Baardzo sycące :-)  W sam raz dla mojej drugiej połówki, która od kilku tygodni przygotowuje się to ważnych zawodów sportowych!

Zupa cebulowa

Zupa cebulowa to klasyka. Nic wyszukanego i specjalnego, ale nie mogło jej tu zabraknąć, bo to jedna z najtańszych, najszybszych i najsmaczniejszych zup, które przygotowuję jeszcze od czasu studiów. Przygotowywałam ją jeszcze zanim miałam blender, a od czasu gdy go mam stała się zupą-kremem.

zupa cebulowa - krem

5 cebul
1/2  marchewki
2 ziemniaki
2 łyżki oliwy z oliwek
ocet balsamiczny
tandori masala
kurkuma
szczypta chili
sól i pieprz

Cebule i marchewkę kroję niedbale w plastry i lekko podsmażam na oliwie, dodaję pokrojone ziemniaki i zalewam wrzątkiem, tuż nad poziom warzyw. Gotuję pod przykryciem aż wszystko będzie miękkie, dodaję przyprawy, zdejmuję z ognia i blenderuję.  Na koniec dodaję do smaku nieco octu balsamicznego. 
I mam pyszną, rozgrzewającą zupę na dwa dni.

Podaję z grzankami lub groszkiem ptysiowym. Albo po prostu przyprószone startym parmezanem i kolorowym pieprzem.

Wytrawny naleśnik z pieczarkami

Kolejny raz naleśniki - bo są szybkie i łatwe do zrobienia. A jak się je odpowiednio przygotuje, to wydaje mi się, że mogą być nawet zdrowe - będąc nadal smacznymi.

wytrawny naleśnik z pieczarkami

naleśnik:
1/2 szklanki płatków owsianych z dodatkiem otrąb żytnich
1/2 szklanki mąki z brązowego ryżu
1 szklanka mąki razowej (ja użyłam mąki 3 ziarna)
2 łyżki oliwy
woda (ja używam po prostu filtrowaną z kranu)
odrobina sody oczyszczonej (eksperymentalnie)

nadzienie:
5 pieczarek
1 cebula
1/3 czerwonej papryki
2 łyżki oliwy
ser żółty - do posypania naleśnika
sól, pieprz, słodka papryka, cząber

Najpierw przygotowuje ciasto - mielę płatki z otrębami, mieszam z mąkami, dodaję oliwę i wodę - tyle, by ciasto miało odpowiednią gęstość (ja dałam około 1 1/2 szklanki), na końcu sodę, mieszam, mieszam, mieszam i odstawiam.

Podsmażam na oliwie posiekaną cebulkę, dodaje posiekane pieczarki i szczyptę soli, trochę duszę i dodaję pokrojoną w paseczki paprykę. To wszystko duszę razem z kwadransik, podlewając w razie potrzeby wodą. Na koniec pozostałe przyprawy.

Smażę naleśnika, po przełożeniu na drugą stronę posypuję z wierzchu tartym serem, wykładam na to farsz, składam na pół i zsuwam na talerz.

Pierwszy trochę popękał, ale za to pokazuje co ma pysznego w środku.

 

Pychota.

Z podanej w przepisie proporcji wyszło nadzienia na dwa sowicie obłożone naleśniki, ale ciasta wyszło więcej - pozostałe naleśniki zostały zjedzone z pysznymi powidłami na deser :-)

I z obowiązkową kawą zbożową.

Zupa - krem z pieczonego buraka

Dzisiaj na obiad zupa z tego co znalazłam w kuchni. Jak się choruje i nie chce na zakupy chodzić, to wtedy właśnie powstają najciekawsze potrawy ;-)

zupa - krem z pieczonego buraka

czyli co znalazłam w kuchni:

- 2 buraki podłużne
- 1/3 czerwonej papryki
- 1 cebula
- 2 łyżki oliwy z oliwek
- ocet balsamiczny
- 1/2 szklanki wody przegotowanej
- jogurt naturalny
- chrzan (taki w słoiczku)

Buraki upiekłam klasycznie - bez obierania, w folii aluminiowej. Na oliwie podsmażyłam niedbale pokrojoną cebulę, dodałam pokrojoną paprykę i smażyłam chwilę. Dolałam wody i dusiłam jeszcze trochę.

Gdy buraki się upiekły i trochę przestudziły (lepiej z gorących ściągnąć folię aluminiową, by szybciej wystygły), obrałam, pokroiłam w grube plasterki i wrzuciłam do garnka z warzywami.

To wszystko potraktowałam blenderem, dodając do smaku łyżkę octu balsamicznego.

W filiżance wymieszałam jogurt z odrobiną chrzanu i po kleksie na każdą porcyjkę zupy. Jeszcze tylko przyprószyć świeżo mielonym pieprzem. I jeść!

 

Jak jem taką kolorową zupę, to czuję, że zdrowieję! 

 

A jak już zjadłam i była taka pyszna, to sobie pomyślałam, że w tej zupie prawie w ogóle nie ma przypraw. Nie ma soli, jest tylko troszkę pieprzu, ocet balsamiczny, chrzan - jeśli to można nazwać przyprawami. Bo ja tak gotuję - im prościej tym lepiej, bo warzywa same w sobie są dobre. Mam też wrażenie, że im dłużej jestem wegetarianką, tym bardziej mi się smak wyostrza, np. jestem wrażliwa na sól. Używam jej - a i owszem - ale jako jedną z przypraw, a nie obowiązkowy dodatek do każdego dania. Ale dla gości zawsze sól na stole stawiam, tak jak i cukier. A niech mają! ;-)